تبلیغات
پرستاری - آشنایی با دستگاه ونتیلاتور (2)
برای مطالعه قسمت اول آشنایی با دستگاه ونتیلاتور به این لینک مراجعه کنید.

تنظیم حجم جاری (TV یا Tidal volume ):

حجم جاری، حجمی از هواست که در طول یک دم به وسیله ونتیلاتور به بیمار داده می شود. میزان آن معمولاً برای بزرگسالان ml/kg 15-10 می باشد. افزایش حجم جاری بیش از ml/kg 15 منجر به باروتروماخواهد شد. حجم جاری مناسب می تواند حجم دقیقه ای کافی را برای بیماری فراهم نموده و ازبروز آتلکتازی پیشرونده در وضعیت خوابیده به پشت نیز جلوگیری نماید .

 انتخاب طرح های موج جریان هوا Flow wave pattern

  در ونتیلاتورهای جدید می توان الگوهای مختلفی را برای دم و بازدم بر روی دستگاه تنظیم نمود که براساس حداکثر سرعت جریان در شروع یاخط دم محاسبه می گردد. بعضی از این الگوها مختصراً مورد بحث قرار گرفته است.

  A) طرح ( مربعی یا پیوسته ) :

  جریان دم با حداکثر بلافاصله در شروع دم تحویل گردیده و در شروع بازدم به طور سریع قطع می شود .

  B) طرح ( سینوسی ) : سرعت جریان دم به تدریج افزایش و به طور ناگهانی کاهش می یابد.

  C) طرح ( صعودی ): سرعت جریان به تدریج تا سرعت حداکثر افزایش و به طور ناگهانی کاهش می یابد.

  D) طرح ( نزولی ): سرعت جریان ابتدای دم (۲۵% حداکثر جریان ) به حداکثر رسیده و در طول بازدم تدریجاً کاهش می یابد.

تنظیم تنفس عمیق Sigh

 Sigh می تواند از آتلکتازی و احتباس ترشحات جلوگیری نماید. تعداد آن ۳ تا۶ بار در ساعت با حجم ۲-۵/۱ را برابر حجم جاری می باشد. امروز کمتر از sigh استفاده می شود به خصوص اگر بیمار روی مدSIMV قرار دارد. تهویه اجباری مثل sigh عمل می کند زیرا حجم آن بیشتر از تنفس خودبخودی بیمار است. 


فشار مثبت انتهای بازدم Positive End Expiratory Pressure PEEP

در حالت طبیعی در انتهای بازدم فشار مسیر هوایی افت پیدا می کند که امکان دارد کلاپس آلوئولها اتفاق افتاده و تبادل اکسیژن یا بعبارتی اکسیژناسیون خون کاهش پیدا کند و خون بدون اکسیژن به شریانها وارد شود. برای رفع این مشکل بایستی فشار در مجاری هوایی و بخصوص آلوئولها در سطح مثبت نگه داشته شود برای این منظور از روش ایجاد فشار مثبت انتهای بازدمی استفاده می شود. در این روش فشار انتهای بازدم بین صفر تا ۱۸ سانتی متر آب قابل تنظیم خواهد بود که در بزرگسالان عدد ۴ یا ۵ مناسب می باشد. در کل PEEP مزایا و معایبی دارد که مزایای آن عبارتند از : بالا رفتن امکان تبادل گازها و در نتیجه بالا رفتن به علت اینکه آلوئولهایی که در حالت طبیعی بسته می شدند اینک با فشار مثبت ارائه شده باز می مانند.

عوارض این روش نیز عبارتند از: پنوموتوراکس و آمفیزم زیرجلدی، کاهش بازده قلبی و کاهش فشار خون بدلیل کم شدن برگشت وریدی که دلیل آن افزایش فشار در قفسه سینه در فاز دم می باشد و احتمالا افزایش ICP (فشار داخل مغز) که این امر موجب می شود روش PEEP برای بیمارانی که تحت جراحی مغز و اعصاب قرار گرفته اند روش مناسبی نباشد. PEEP را می توان با سایر مدهای تنفس مکانیکی نظیر A/C، SIMVو یا PCV مورد استفاده قرار داد. زمانیکه این روش در تنفس های خودبخودی اعمال گردد به عنوان روش CPCP شناخته می شود.

فشار مثبت مداوم (راه هوایی) مجاری تنفسی Continuous Positive Airway Pressure CPAP

در این روش فشار مثبت مداوم در راههای تنفسی حفظ می شود. این روش برای بیمارانی بکار گرفته میشود که دارای تنفس خودبخودی هستند و دستگاه همواره فشار مثبت انتهای دم و بازدم را در مسیر هوایی حفظ می کند و در صورت آپنه آلارم می زند. این پارامتر در مواقع ادم ریوی یا هنگام جدا نمودن دستگاه از بیمار کاربرد دارد.

 فشار منفی انتهای بازدم Negative End Expiratory Pressure NEEP

این روش برای بیمارانی که تحت جراحی مغز و اعصاب قرار گرفته اند استفاده می شود و هدف از آن افزایش بازگشت وریدی و در نتیجه کاهش ICP می باشد. در سایر بیماران کاربردی ندارد.

•           (R.R Respiratory Rate) تعداد تنفس که از ۳تا۷۰ تنفس در دقیقه قابل تنظیم است.

•           Inspiratory / Expiratory Ratio I/E ratio نسبت زمان دم به بازدم است. معمولا دم کوتاهتر از بازدم می باشد و نسبت ۱ به ۲ انتخاب می شود اگر دم از بازدم طولانی تر باشد فشار خون BP و برون ده قلبی CO کم میشود زیرا بازگشت وریدی از ریه به سمت قلب راست که در مرحله بازدم انجام میشود به علت طولانی بودن زمان دم کم میشود.

•           Peak Flow یا Inspiratory Flow Rate بیانگر حداکثر سرعت جریان هوا به داخل ریه ها است (یعنی مقدار هوایی که در هر دقیقه وارد ریه ها می شود). در ونتیلاتورها معمولا می توان آنرا بین ۳ تا ۱۵۰ لیتر در دقیقه تنظیم نمود ولی در افراد بالغ معمولا بین ۲۰ تا ۶۰ مناسب است و فرمول بدست آوردن آن عبارت است از :

GHJ

 بنابراین برای فردی با وزن ۷۰ کیلوگرم Vt=700cc و نرخ تنفس R.R=10 با فرمول فوق مقدار حداکثر فلو IRF=28 لیتر در دقیقه بدست خواهد آمد. اگر جریان هوا کم باشد زمان دم طولانی تر خواهد شد تا حجم مورد نظر بتواند وارد ریه ها شود و چون فشار مثبت است بازگشت وریدی نیز کم می شود و بنابراین برون ده قلبی و فشار خون پایین می آیند از طرفی اگر سرعت جریان هوا بیش از اندازه باشد آلوئولها بسته شده بعلت سرعت بالای باز و بسته شدن ممکن است بخوبی باز نشوند پس در انتخاب پیک فلو باید دقت لازم را داشت.

•           (Plateau (Inspiratory Pause

به معنی وقفه دمی است و منظور از آن مدت زمانیست که پس از دم وقفه بوجود آمده و سپس مرحله بازدم شروع می شود. این زمان بین صفر تا ۲ ثانیه قابل تنظیم است ولی ۰٫۳ ثانیه مناسب می باشد بنابراین جذب گازهای تنفسی بهتر صورت می گیرد چون آلوئولها برای مدتی باز نگه داشته می شوند. شکل(۱۳) فشار راههای هوایی در طول تهویه مکانیکی را نشان می دهد. در زمان وقفه دمی فشار مقدار ثابتی را نشان می دهد.

13.1.1 

شکل(۱۳) فشار راههای هوایی در طول تهویه مکانیکی[۹]

Trigger Sensitivity در حالت کنترل یا CMV حساسیت دستگاه خاموش است چون دستگاه کاری به تلاش بیمار برای دم ندارد ولی در مودهای Assist و SIMV با تغییر میزان حساسیت می توان دقت دستگاه جهت حس کردن تلاش بیمار برای دم را تغییر داد. در دستگاهها معمولا مقادیر ۱ تا ۲۰ لیتر در دقیقه قابل تنظیم است ولی معمولا در ابتدا که بیمار به دستگاه وصل می شود حساسیت را روی عدد ۲ تنظیم می کنند و به تدریج که وضعیت بیمار بهتر می شود از ۲ به ۵ می رسانند.

MV) Minute Volume) به معنی حجم دقیقه ای است یعنی حجم هوایی که در یک دقیقه وارد ریه ها می شود و مقدار آن برابر با حاصل ضرب حجم جاری و تعداد نرخ تنفس بوده که برای افراد بالغ حدودا باید ۷ لیتر باشد.

تنظیم درصد اکسیژن هوای دمی Fio2:

عوامل مؤثر در میزان تحویل اکسیژن به بافت ها شامل برون ده قلبی، غلظت هموگلوبین و میزان اشباع هموگلوبین از اکسیژن می باشد و هدف از اکسیژن درمانی در بیمار دچار هیپوکسمی آنست که اکسیژن رسانی به بافت ها در حدی افزایش یابد که در سطح سلول متابولیسم بی هوازی به متابولیسم هوازی تغییر کند. میزان Fio2 ونتیلاتور ۲۱ تا ۱۰۰ درصد است و بر اساس جواب ABG میزان Fio2 تنظیم می گردد تا میزان PaO2 خون شریانی به بیشتر از ۶۰ میلی متر جیوه و میزان O2sat به بیشتر از ۹۰ درصد برسد. (البته در بیماران دارای بیماری های انسدادی مزمن ریه PaO2 حدود mmHg 50 قابل قبول می باشد). برای جلوگیری از مسمومیت با اکسیژن بهتر است FiO2 در طولانی مدت کمتر از mmHg 60 حفظ گردد. ضمناً درجه حرارت دمی باید حدود ۳۶-۳۲ درجه سانتی گراد باشد، زیرا هوای سرد راههای هوایی را تحریک کرده و هوای گرم باعث افزایش خاصیت شکنندگی ریه ها می شود.

تنظیم زنگ های خطر ونتیلاتور(Alarm system)

  زنگ های خطر از نظر محافظتی برای بیمارانی که با دستگاه تهویه مکانیکی تنفس می نمایند اهمیت زیادی دارد. تنظیم صحیح محدوده زنگ های خطر بسیار مهم است زیرا اگر محدوده خطر کم باشد، دستگاه مکرراً زنگ های خطر را به صدا درآورده و هنگامی که محدوده خطر زیاد باشد، امکان اطلاع از وضعیت بیمار به طور دقیق فراهم نخواهد بود. در صورتی که سیستم خطر ونتیلاتور به صدا در آمد بلافاصله بر بالین بیمار حضور یافته و او را مورد بررسی قرار دهید، اگر از ونتیلاتور جدا شده او را مجدداً به ونتیلاتور وصل نمائید و در صورتی که به سرعت نمی توانید به علت بروز مشکل پی ببرید بیمار را از دستگاه جدا کرده و با آمبوبگ تهویه نمائید و برای رفع مشکل از همکارتان کمک بخواهید. اگر بیمار به ونتیلاتور وصل است و سیستم خطر به صدا درآمده و بیمار شما دیسترس تنفسی ندارد، طبق موارد زیر نوع مشکل را معین نموده و آن رفع نمائید:

  A) اخطار مربوط به کاهش فشارLow pressure Alarm

  این اخطار هنگام جدا شدن بیمار از دستگاه، جدا شدن لوله ها و نشت هوا از لوله ها اعلام می شود و معمولاً معیار آن ۱۰-۵ سانتی متر کمتر از حداکثرفشار راه هوایی یا ۱ تا ۲ سانتی متر آب کمتر از فشار مثبت انتهای بازدمی تنظیم می گردد. و باید سیستم جهت رفع اشکال مورد بازبینی قرار گیرد.

  B) اخطار مربوط به افزایش فشار(High pressure Alarm)

  این اخطار جهت آگاهی از افزایش فشار راه های هوایی، بیش از حد در نظر گرفته شده، تنظیم می گردد و معمولاً به میزان ۱۰ تا ۱۵ سانتی متر آب بالاتر از حداکثر فشار دمی تنظیم می شود. برخی علل فعال شدن این اخطار افزایش ترشحات، خم شدن لوله ها، گاز گرفته شدن لوله تراشه به وسیله بیمار، افزایش مقاومت راه هوایی ( برونکواسپاسم ) و کاهش کمپلیانس ریه ( ادم ریه ) و جنگ با ونتیلاتور می باشد. علت مشکل باید شناسایی و رفع گردد و نهایتاً بر اساس وضعیت بیمار گاهاً لازم است تنظیم ونتیلاتور تعییر نماید.

  C) اخطار مربوط به تهویه دقیقه ای(minute ventilation alarm)

  معمولاً به صورت ۵ تا ۱۰ لیتر پائین تر و بالا تر از حجم دقیقه ای تنظیم می شود. کاهش آن به دلیل نشت دستگاه و افزایش آن به دلیل افزایش تعداد تنفس یا حجم جاری است. اضطراب، درد، اسیدوز متابولیک به دلیل هیپوکسی و هیپوکسمی می توانند باعث افزایش MV گردد.

  D) اخطار مر بوط به کاهش فشار اکسیژن(low oxygen pressure)

منبع : وبسایت شرکت بی ام ای http://www.bmecenter.ir/566/





طبقه بندی: مطالب علمی پرستاری ، تنفس،
برچسب ها: ونتیلاتور، تنفس، آیکون های ونتیلاتور،

تاریخ : چهارشنبه 11 بهمن 1396 | 06:45 ب.ظ | نویسنده : سعید سامان | نظرات