تبلیغات
پرستاری - انواع الگوهای تنفسی

برادی پنه:کاهش تعداد تنفس و رسیدن آن به کمتر از 12 تنفس در دقیقه. در حالتهایی مثل افزایش فشار داخل جمجمه ، آسیب مغزی ، مسمومیتها ممکن است مشاهده شود.

تاکی پنه : افزایش تعداد تنفس و رسیدن آن به بیش از 20 تنفس در دقیقه. در حالتهایی مثل پنومونی، ادم ریوی ، اسیدوز متابولیک ، سپتی سمی و غیره دیده می شود.

هیپر پنه: حالتی است که در آن هم عمق تنفس و هم تعداد تنفس افزایش می یابد.

تنفس کاسمال (به انگلیسی: Kussmaul breathing) نوعی الگوی تنفسی ناسالم است که بیمار تنفسهای عمیق و سخت انجام میدهد این نوع تنفس اغلب همراه با اسیدوز متابولیک شدید ایجاد میشود.

تنفس کاسمال اغلب در کتواسیدوز دیابتی و گاه در نارسایی کلیه دیده میشود. در ببماران دیابتیک تنفس کاسمال به عنوان یک مکانیسم جبرانی برای ایجاد آلکالوز تنفسی و جبران اسیدوز متابولیک انجام میگیرد هرچند که جبران کامل نیست. آدولف کاسمال که این وضعیت را توصیف نموده است پزشک آلمانی قرن نوزدهم بود.

گزارش یک مورد :

زن 55 ساله ای با سابقه ابتلا به لنفوم هوچیکن در گذشته دور که با پرتو درمانی مانتل تحت درمان قرار گرفته بود به دلیل تنگی نفس نیمه حاد پیشرونده در زمان فعالیت به مرکز مراجعه کرد.

بیماری وی در طی یک دوره 2 تا 3 هفته تشدید یافته بود. فشار خون بیمار با بررسی های انجام گرفتهmm/Hg  59/97  و ریتم تنفس 20 نفس در دقیقه تعیین گردید. اتساع ورید های ژوگولار و فشار ورید ژوگولار (JVP) در زمان دم (که با نام علمی علامت کاسمال شناخته شده است) مشاهده شد. صدای قلب طبیعی بود و نبض متناقض در وی مشاهده نگردید. سمع ریه شفاف بود. اکوکاردیوگرام قفسه سینه، ضخیم شدگی پریکارد (غشاء خارجی قلب) بدون افیوژن پریکارد (آب آوردن آبشامه‌ی قلب) را نشان داد.

علامت کاسمال افزایش متناقض فشار ورید ژوگولار در زمان تنفس است. کاهش فشار داخل قفسه سینه در زمان دم معمولاً باعث افزایش بازگشت ورید به سمت راست قلب می شود که این منجر به کاهش فشار ورید ژوگولار می گردد. درصورت اختلال در پر شدن بطن راست، رگ های ژوگولار به جای آن پر می شوند. اختلالات ناشی از علامت کاسمال شامل انفارکتوس بطن راست، نارسایی شدید بطن راست، کاردیومیوپاتی محدود کننده، پریکاردیت فشارنده و تنگی دریچه تریکوسپید می باشد. ابتلای بیمار به پریکاردیت فشارنده به دلیل پرتو درمانی مدیاستن مورد تایید قرار گرفت که منجر به اختلال در پر شدن قلب و تظاهر علامت کاسمال شد. بیمار تحت درمان دیورتیک (داروهای ادرار آور) قرار گرفت که منجر به بهبودی علائم  بیماری و جلوگیری از درمان های تهاجمی تر گردید.

تنفس شین-استوکس (به انگلیسی: Cheyne–Stokes respiration) نوعی الگوی تنفسی ناسالم است که بیمار ابتدا بطور پیشرونده تنفسهای عمیقتر و سریعتر انجام میدهد سپس بتدریج تنفسهایش کندتر و سطحیتر میشود تا چند ثانیه وقفه تنفسی ایجادشود. به بیان دیگر بیمار دوره های متناوبی از هایپرپنه - هیپوپنه و قطع تنفس (آپنه) خود را نشان می دهد. این دوره‌ها حدود ۳۰ ثانیه تا ۲ دقیقه طول کشیده و دوره قطع تنفس تا ۳۰ ثانیه ممکن است طول بکشد. این اختلال تنفسی ناشی از ضایعات منتشر مغری است و به خصوص در کما دیده می شود.

آپنوستیک : دم طولانی و با تقلا که بدنبال آن بازدم خیلی کوتاه و ناکافی بوجود می آید.در ضایعات مرکز تنفس بوجود می آید.

تنفس آتاکسیک یا Biot s : در این حالت تنفس هم از لحاظ تعداد و هم از لحاظ ریتم نامنظم است. در ضایعات بخش تحتانی ساقه مغز مشاهده می شود.

تنفس Gasping: در این حالت تنفس ها از لحاظ عمق برابر ولی از نظر تعداد نامنظم هستند. در ضایعات پل مغزی این حالت مشاهده می شود.

منبع : داخلی جراحی برونر. http://arseyepezeshky.ir/.




طبقه بندی: مطالب علمی پرستاری ، تنفس،
برچسب ها: انواع الگوهای تنفسی، شین استوک، کاسمال، برادی پنه، تاکی پنه، گسپینگ، تنفس،

تاریخ : دوشنبه 27 آذر 1396 | 07:41 ب.ظ | نویسنده : سعید سامان | نظرات